A-  A+
Ik wil direct naar Onze diensten
Ik wil persoonlijk advies Maak een afspraak
Ik wil gericht zoeken Zoeken
Ik wil contact opnemen Contact

Zorg voor jong en oud dichtbij en vertrouwd

Sensire

‘Dankzij Bennie kom ik nog eens ergens’

07-12-2016

Vrijwilligers zijn onbetaalbaar. Dat geldt zeker voor vrijwilligers in een verpleeghuis, die zorgen voor nét dat beetje extra dat het leven van de bewoners kleur geeft. Bennie te Kaat is zo’n vrijwilliger. Wekelijks gaat hij met mevrouw Van Toorn op de duofiets op pad. ‘Het geeft veel voldoening: je hebt iemand gelukkig gemaakt.’

Met mooi weer fietsen Bennie en mevrouw Van Toorn elke donderdagmiddag een stuk. Het zijn geen kinderachtige tochtjes: zo’n 20, 25 kilometer per keer. Bennie: ‘Naar Terborg, Gaanderen, langs de IJssel… Dat is leuk fietsen, hoor. We hebben een goede fiets, met ondersteuning. Die fietst als een trein.’ Mevrouw Van Toorn: ‘Het liefst ga ik naar Velswijk, waar ik vroeger woonde. We fietsen binnendoor, over een smal weggetje, en komen uit bij een stukje bos. Een heel eind, dat voel je wel in de benen!’

Gewoon gezellig
Al fietsend wordt er flink gekletst. Mevrouw Van Toorn: ‘Het is gewoon gezellig. Bennie weet heel veel.’ Bennie: ‘Ik maak ook veel mee, ga overal naartoe. Terwijl mevrouw de hele dag binnen zit, en verder niks hoort. Je moet wel wat te doen hebben.’ Mevrouw Van Toorn: ‘Ik kan niet meer goed lezen of mijn handen gebruiken. Gelukkig kan ik nog wel lopen, maar ik kan er niet meer alleen op uit. Daarom is het ook zo fijn dat Bennie er is. Dankzij hem kom ik nog eens ergens.’

De duofiets trekt veel bekijks. Bennie: ‘We krijgen veel positieve reacties. Mensen steken hun duim omhoog, lachen of roepen: ‘Leuk werk!’ En dat is het ook, anders deed ik het niet. Ik fiets zelf ook graag, maar dit geeft extra voldoening: je hebt iemand gelukkig gemaakt.’ Toch zijn er opvallend weinig vrijwilligers die fietsen met verpleeghuisbewoners. Bennie: ‘Veel mensen willen wel in de kantine van de voetbalclub staan, maar het verpleeghuis trekt ze niet. Terwijl het juist zo leuk is.’ 

Je hoort erbij
Daar kwam Bennie zelf achter toen hij eens meeging met zijn vrouw, die ook vrijwilliger is. ‘Iemand vroeg: ‘Bennie, wil je die mevrouw even iets te drinken geven?’ Daar bleek niets moeilijks aan, en het zat meteen goed. Wat bijzonder is: de mensen kennen je niet – ze zijn allemaal dement – maar ze herkennen je wel. Ze zijn blij als je binnenkomt, zwaaien naar je. Ik ga er altijd met plezier naartoe. Ook vanwege de sociale contacten: ik ken iedereen op de afdeling, mensen toeteren naar me als ik ze op straat tegenkom. Je hoort er echt bij.’
 

Afbeelding: SENSI-60817_Inhaker_vrijwilliger_v2