A-  A+
Ik wil direct naar Onze diensten
Ik wil persoonlijk advies Maak een afspraak
Ik wil gericht zoeken Zoeken
Ik wil contact opnemen Contact

Zorg voor jong en oud dichtbij en vertrouwd

Sensire

Verhalenoogst: ‘I-j mag elke dag wel komme!’

14-10-2015
Afbeelding: Dhr Peters met Tijnie Jansen

Verhalenoogst draait dit seizoen voor de derde keer. Schrijvers bezoeken ouderen en schrijven hun verhalen op. Dat er naar jouw verhalen geluisterd wordt en dat ze zelfs opgeschreven worden, is indrukwekkend. Maar wat betekent Verhalenoogst voor de schrijvers die meedoen? Tijnie Jansen deed dit jaar bij Sensire Sydehem in Zeddam voor het eerst als schrijver mee. Lees wat ze vertelt over Verhalenoogst.

Vandaag is de eerste dag van de ‘verhalenoogst’. Met een klein groepje schrijfliefhebbers gaan we op bezoek bij mensen in Sydehem. We gaan met hen in gesprek. Luisteren naar de verhalen die zij te vertellen hebben, herinneringen ophalen van vroeger en we wisselen anekdotes uit. Voor hen een fijne aanspraak en een luisterend oor, voor ons inspiratie om uiteindelijk een kort verhaal te schrijven.
Het thema dit keer is ‘spelen’. Met welk speelgoed speelden de mensen vroeger graag? Hadden ze misschien een lievelingspop? Was er überhaupt wel tijd om te spelen?

Ik ben razend benieuwd. Zullen de mensen spraakzaam zijn? Schrikken we hen niet af? Zullen ze ons wel in vertrouwen nemen? Wat voor een soort verhalen zullen ze vertellen? En hoe moet ik reageren?
We beginnen in een kring, stellen ons aan elkaar voor en splitsen dan op, om één op één in gesprek te gaan. Direct merk ik dat ik een zogenoemde praatjesmaker aan de haak heb geslagen. Mijn meneer vertelt vol liefde over zijn eigen gezin, over hoe hij zijn vrouw ontmoet heeft en over hoe actief hij de laatste jaren nog was, voor hij in het bejaardenhuis terecht kwam.
Dan zie ik hoe zijn ogen volschieten wanneer hij enkele pijnlijke herinneringen naar boven haalt. Met een brok in mijn keel zit ik tegenover hem. Kan ik nu doorvragen, of zal ik even stil zijn? Voorzichtig probeer ik nog iets te zeggen, en ik merk hoe hij dit waardeert.

Ruim een uur later beloof ik hem dat ik volgende week terugkom, en of hij dat goed vindt.
‘I-j mag elke dag wel komme!’
Terug in de zaal waar we nog even verzamelen, beamen de anderen hoe bijzonder het is om zulke persoonlijke verhalen te mogen horen. Onze hoofden zitten vol met levenservaring van mensen die we twee uur geleden nog nooit hadden ontmoet. Het moet allemaal nog even bezinken, maar er gaan ongetwijfeld mooie verhalen ontstaan.

Thuis komen langzaam alle details van ons gesprek terug naar boven, en schrijf ik zoveel mogelijk op. Verder kan ik alleen maar denken: dat deze mensen ons zomaar zoveel durven toevertrouwen. En wat is het eigenlijk belangrijk dat wij dit doen.

De rest van de dag ben ik stil; onder de indruk.

Tijnie Jansen