A-  A+
Ik wil direct naar Onze diensten
Ik wil persoonlijk advies Maak een afspraak
Ik wil gericht zoeken Zoeken
Ik wil contact opnemen Contact

Zorg voor jong en oud dichtbij en vertrouwd

Sensire

Wijkverpleegkundigen over artikel in Stentor

06-11-2016

Zaterdagochtend opende De Stentor met de kop ‘situatie verlamde Antonia (87) onacceptabel.’ In het artikel wordt de situatie besproken van Antonia die zich in de steek gelaten en onder druk gezet voelt door wijkverpleegkundigen van Sensire. Het artikel heeft tot veel boze en verontwaardigde reacties geleid. Dat begrijpen wij. Het artikel en de reacties zijn ook hard aangekomen bij de wijkverpleegkundigen die zorg verleend hebben aan Antonia. Zij geven graag toelichting op de belangrijkste vragen en verwijten.

Hoe is het, in jullie ogen, gegaan in deze zaak?
“Halverwege juni meldde Antonia zich bij ons aan voor zorg aan huis. Ze had daarvoor zorg gekregen van ZZP-ers, maar die kregen het niet meer georganiseerd. We zijn toen direct bij haar langs gegaan en in gesprek met Antonia vastgesteld dat ze vier keer per dag zorg nodig heeft”.

Het werd duidelijk dat Antonia een indicatie had in het kader van de Wet Langdurige Zorg (WLZ). Dat betekent ook dat de zorg gelimiteerd wordt tot een maximaal aantal uren. De ZZP’ers die haar eerst verzorgden hadden een uurtarief van ongeveer 30 euro. Sensire heeft een uurtarief van ongeveer 50 euro per uur. “Dit houdt direct in dat wij minder zorguren kunnen leveren dan de ZZP-ers, gezien het verschil in uurtarief. Dat hebben we ook transparant en duidelijk verschillende keren besproken. We zijn ons ervan bewust dat het verhaal over indicaties, budgetten en contracten complex is. Voor ons al, laat staan voor onze klanten. We doen ons best om het zo zorgvuldig en duidelijk mogelijk uit te leggen”.

Zijn jullie pas met zorg verlenen begonnen op het moment dat er een contract lag?
“Nee hoor, dat is niet het geval. Antonia wilde nog tijd hebben om over onze inzet en kosten na te denken. Ondertussen zijn wij gewoon gestart met de zorgverlening.  En het doet ons goed om te horen dat Antonia zeer tevreden was over de kwaliteit van de zorg die we verleend hebben. Ook hebben we nog geprobeerd om bij het zorgkantoor Midden-IJssel meer zorguren te krijgen voor Antonia. Helaas heeft dat niets opgeleverd”.

Hoe zat het dan met het contract dat getekend moest worden?
“Na verschillende gesprekken hebben we na enkele weken aangegeven dat we toch tot een getekende overeenkomst zouden moeten komen. Dat kan ook niet anders omdat Antonia gekozen heeft voor een persoonsgebonden budget en daarom ook zelf een contract moet afsluiten. Wij hebben het natuurlijk ook nodig om onze inzet betaald te krijgen. We zijn daarvoor langsgegaan bij Antonia, die op dat moment te maken had met een defecte traplift.  We hadden ook geen afspraak gepland en kwamen dus onaangekondigd. Conform de afspraak dat zorgverleners gebruik kunnen maken van een sleutelkastje, hebben wij dat ook gedaan. Echter, toen Antonia ons zag schrok ze en toen realiseerden we ons ook dat we dat niet goed gedaan hadden. We hadden eerst een telefonische afspraak moeten maken. We hebben daarvoor dan ook verschillende keren onze excuses aangeboden”.

Is Antonia onder druk gezet om te moeten tekenen?
“Met Antonia hebben we meerdere keren besproken dat we uiteindelijk toch zouden moeten komen tot een overeenkomst. Na enkele weken zorgverlening hebben we de overeenkomst voorgelegd en gevraagd om een handtekening. Antonia heeft die ook gezet. Uit de krant begrijp ik dat zij zich toen erg onder druk gezet gevoeld heeft. Daar zijn we van geschrokken. Het is zeker niet onze bedoeling geweest en we zijn natuurlijk kritisch bij onszelf te rade gegaan”.

Hadden jullie achteraf gezien dingen anders moeten doen?
“Wij en onze collega’s doen dagelijks ons uiterste best zo goed mogelijke zorg te geven aan onze klanten. Dat doen we met passie en betrokkenheid en ik denk dat we dat ook goed doen. Van onze klanten horen we dat ook. Tegelijkertijd zijn we ook mensen die fouten maken, dingen over het hoofd zien, soms vanwege tijdsdruk, soms vanwege de complexe wet- en regelgeving en soms ook gewoon omdat we een fout gemaakt hebben. In het geval van Antonia hadden we het tekenen van de overeenkomst anders moeten aanpakken. We hadden meer oog moeten hebben voor de complexiteit van de inhoud, we hadden het contract achter kunnen laten, zodat Antonia er in alle rust nog naar had kunnen kijken”.

Hoe zit het met die kosten die Antonia moest betalen voor de zorg?
“Zoals we al aangaven wilde Antonia meer zorg dan er geïndiceerd was. In dat geval betaalt de klant zelf voor de extra zorg. Dat was nu ook zo. De klant kan ervoor kiezen om de extra zorg te nemen, of kan ook naar een andere zorgverlener overstappen. Maar, ik begrijp helemaal dat het voor klanten bijna niet te doorgronden is hoe de wet- en regelgeving rondom de zorg in elkaar steekt en wat dit voor hen betekent. Zo voelt het voor klanten als Antonia alsof zij moet betalen voor zorg die ze eerder wel gewoon 'gratis' kreeg.  Maar de overstap van relatief goedkope ZZP-ers naar een duurdere organisatie als Sensire en de strakke kaders van de WLZ geven ons vrijwel geen mogelijkheden om het anders te organiseren”.

Verschuilen jullie je niet teveel achter wet- en regelgeving?
“Wij hebben het verwijt gekregen ons achter wetgeving te verschuilen. Als dat betekent dat je je aan de voorgeschreven wetten en regels houdt, dan zou je dat verwijt kunnen maken. Maar weet dat we als zorgprofessionals iedere dag weer naar eer en geweten ons uiterste best doen voor de mensen die onze zorg nodig hebben. Weet ook dat wij zelf als eerste zullen juichen wanneer het bijna onbegrijpelijke woud aan regels en wetten  en alle administratieve verplichtingen die daarbij horen vereenvoudigd worden. Dan kunnen wij ons concentreren op dat wat wij het beste kunnen en het liefste doen: zorg verlenen aan de mensen die dat nodig hebben”.