Ervaringsverhaal Zorghotel Achterhoek
Ervaringsverhaal Zorghotel Achterhoek

Ervaringsverhaal Zorghotel Achterhoek

Van de week werden wij als wijkverpleegkundigen van het zorghotel gebeld door het transferbureau van het ziekenhuis. Het transferbureau overlegt met ons of mevrouw, die nu in het ziekenhuis ligt, tijdelijk in het zorghotel zou kunnen opknappen. Mevrouw ligt al anderhalve week in het ziekenhuis en is ernstig verzwakt en vermoeid. Ze heeft in het ziekenhuis geen bezoek kunnen ontvangen en mist haar man.

Met het ziekenhuis bespreken we de medische zorg. Mevrouw heeft zuurstof en haar waardes van temperatuur, pols en ademhaling wisselen nogal. Een beeld wat we veel zien bij Covid-19. Mevrouw heeft geen reanimatie wens maar hoopt wel dat ze gaat genezen van Covid-19 en wil nog wel opgenomen worden in het ziekenhuis als er behandelingen nodig zijn zoals intraveneuze antibiotica. Aangezien we haar in hotel continue kunnen monitoren en we de klachten goed kunnen behandelen met zuurstof en medicatie zou zij medisch gezien heel goed naar het hotel kunnen. We spreken af dat we de mogelijkheid van het hotel ook met de dochter gaan bespreken en later op de dag een terugkoppeling geven aan het transferbureau. 

De dochter reageert heel emotioneel als we haar vertellen dat haar moeder naar het zorghotel zou kunnen. Ze vindt het heel fijn dat die mogelijkheid er is maar geeft aan dat ze zich zoveel zorgen maakt over haar vader. Hij is sinds een week ook ziek en was eigenlijk al uitgeput doordat hij daarvoor voor zijn vrouw heeft gezorgd. De familie durft niet meer langs te komen omdat zij zelf ook kwetsbaar zijn. De dochter spreekt haar vader iedere dag maar ziet hem met de dag somberder worden en achteruit gaan. De wijkverpleegkundige vertelt haar dat er een mogelijkheid is dat ook haar vader terecht kan in het zorghotel. De dochter reageerde heel verbaasd. “Waarom heeft niemand ons vertelt dat dit de mogelijkheden zijn?”
Het echtpaar had voor de Corona periode geen wijkverpleging of andere zorg nodig doordat zij zich met zijn tweeën nog prima redden. Meneer heeft contact opgenomen met de huisarts vanwege zijn klachten. Hij is niet getest maar er is een sterk vermoeden van Covid-19 vastgesteld. Maar niet zo ernstig dat hoeft te worden opgenomen en thuis kan uitzieken. Maar thuis moet hij ook zijn eten koken, zich wassen en de was doen. En dat valt hem steeds zwaarder. Huisartsen kijken wat er medisch nodig is en het is niet hun vak om naar de totale context van de patiënt te kijken. Dat kan de wijkverpleegkundige wel. Tijdig inschakelen van wijkverpleging door de huisarts is in deze tijd dus essentieel en kan veel leed achter de voordeur voorkomen. Nu we vanuit het zorghotel deze context alsnog onderzoeken is de dochter daar ontroert en blij mee. We spreken af dat zij met haar vader in gesprek gaat.

Twee uur later belt de dochter ons terug. Ze heeft besloten om met mondkapje naar het huis van haar vader gegaan en heeft op anderhalve meter afstand het gesprek gevoerd. Haar vader was ook diep ontroert dat er een mogelijkheid is waarbij er voor hem en zijn vrouw gezorgd kan worden en ze samen kunnen zijn. Opname van meneer is meteen mogelijk en twee uur later meldt hij zich met zijn spullen in het hotel. Zijn vrouw komt een dag later. Maar hij heeft alvast kunnen wennen. De volgende dag eten ze aan de tafel in de woonkamer weer een gezamenlijke maaltijd. Ziek maar heel gelukkig omdat ze weer samen zijn.

Inhoudsopgave Inhoudsopgave
Informatie op deze pagina