Muziek blijft bij dementie vaak het laatste wat verbindt

In dit verhaal deelt Pamela Veldman, coördinerend verpleegkundige, een persoonlijk en ontroerend inkijkje in de dagelijkse zorgpraktijk. Aan de hand van een bijzonder samenzijn laat zij zien hoe muziektherapie als brug fungeert wanneer woorden langzaam vervagen.

Aan het hoofd van de tafel zit hij. Observerend. Kalm. Zijn blik rust op ieder die er is. Ze zijn hier niet voor zijn verjaardag, maar omdat hij nu nog volledig bij bewustzijn is. Naast hem schuift de muziektherapeut aan. Ze pakt de gitaar, zijn gitaar, en speelt zijn favoriete nummers. Liedjes die ze vaker samen zongen tijdens de behandeling. 

Je ziet wat muziek doet. Een glimlach bij een bekend refrein. Een glinstering in zijn ogen bij een vertrouwd akkoord. Waar woorden soms verdwijnen, vindt muziek nog altijd een weg. Zeker bij dementie blijft muziek vaak verrassend lang toegankelijk. Melodieën nestelen zich dieper in het brein dan veel andere herinneringen. Een lied kan iemand terugbrengen naar een jeugdherinnering, een verliefdheid, een zomeravond. Het kan rust geven waar onrust heerst. Verbinding brengen waar afstand voelbaar is.

Ook als veel lijkt weg te vallen, blijft muziek. Ze raakt aan wie iemand in wezen is. Aan identiteit. Aan emotie. Aan het verhaal dat in geen dossier volledig te beschrijven is. De muziektherapeut weet dit feilloos te begeleiden. Ze kent zijn repertoire. Ze weet wanneer ze moet vertragen.

Later maakt hij nog een wandeling in het bos met zijn gezin. Met ieder een persoonlijk gesprekje. Bij terugkomst is er appeltaart, zijn lievelingsgebak. Langzaam neemt ieder afscheid.

Ik wandel nog een stukje met hem mee naar zijn kamer. Daarna valt hij in slaap. Foto’s op de vensterbank. Zijn Spotify-playlist zacht op de achtergrond. Zijn eigen dekbed, de geur van thuis in de plaid die over hem heen ligt. Omringd door de liefde die hij zijn leven lang heeft gegeven en die nu voelbaar bij hem terugkomt.

De gitaar is weer thuis.
Waar hij straks ook weer zal zijn.