Zelfstandig in verbondenheid in de wijk in Voorst

Een nieuwe manier van werken en zorgen

Emilde: "De zorg van morgen vraagt van iedereen een andere denkwijze en is voor iedereen wennen, ook voor onszelf. We zijn heel erg gewend om te verzorgen en nu moet je een andere rol aannemen en kom je langs met een andere intentie. Van oudsher wordt nog vaak gedacht: ik ben nu zo oud, nu heb ik het wel verdiend dat jullie m’n rug komen wassen. Nu komt de generatie die zegt: ik wil het zo lang mogelijk zelfstandig doen op m’n eigen manier, kun je me daarbij helpen? Dan kijken we samen: hoe deed je het dan altijd en hoe kunnen we dat weer op een veilige en fijne manier mogelijk maken? Dat is vaak een mooie ontdekkingstocht.

We bespreken samen met de cliënt: wat wil je? Wat kun je nog zelf? Wat zou je weer zelf willen kunnen doen? Daarna kijken we wat daarvoor nodig is. Kun je het zelf? Heb je (kort- of langdurig) hulp nodig? Kunnen we hulpmiddelen inzetten? Of een combinatie? We blijven in gesprek met de cliënt en diens naasten om te kijken wat iemand nodig heeft, want situaties kunnen natuurlijk veranderen. Je ziet steeds meer dat mensen dingen zelf willen uitzoeken en aanleren en ze alleen even op weg geholpen moeten worden. We hebben in de wijk aandachtsvelders zorgtechnologie en ergocoaches die het leuk vinden om technologieën aan te leren en samen met de cliënt onderzoeken hoe handelingen weer kunnen worden aangeleerd, eventueel met hulpmiddelen. Door hier aandacht voor te hebben en in te investeren, is uiteindelijk minder langdurige zorginzet nodig."

Zelfstandig wonen met thuiszorg

Sensire levert ook thuiszorg bij mensen die in een geclusterde woonvorm als De Benring in Voorst wonen. Mensen hebben hier hun eigen appartement en wonen in principe zelfstandig. Er is dus niet continu zorg aanwezig, maar wel 24-uurs sociale nabijheid van andere bewoners. Emilde: "De hele dag door kun je hier mensen tegenkomen: aan aanspraak geen gebrek. In de rest van Voorst is dat wel anders doordat veel woningen buitenaf liggen. Ook buurtbewoners kunnen binnenlopen op De Benring. Ze komen hier op de koffie en op maandag wordt er gekookt samen met de mensen uit de wijk."

Een kleine stap naar ondersteuning

"Elke dag zijn mijn collega's en ik in de middag en avond een aantal uur op De Benring en elke week bezoek ik hier een aantal van mijn cliënten. Ik ga hier ook beneden zitten om wat (uit) te werken, sluit aan bij het koffiemoment en ook weleens bij andere activiteiten en markten. Veel activiteiten op De Benring worden georganiseerd door de coördinator van De Benring, samen met bewoners en vrijwilligers en ondersteund door Mens en Welzijn. Daarom hebben we de contacten met hen versterkt. Op dezelfde manier zijn we ook in gesprek gegaan met dorpscontactpersonen om te vertellen wat we doen en te informeren wat zij doen, zodat we weten wie wie is en kortere lijnen hebben. Door ons te laten zien en horen en aanwezig te zijn, proberen we onze zichtbaarheid te vergroten. Zodat mensen ons leren kennen, herkennen en vertrouwen en de stap om ons aan te spreken en hulp te vragen bij langer thuis wonen of preventie kleiner wordt. Als we op De Benring zijn, zorgen we daarom ook dat we echt de tijd hebben om in gesprek te gaan en vragen te beantwoorden."

Stiekem ingeschreven

Een van de mensen met wie Emilde in Voorst in contact is gekomen, is mevrouw B. Emilde en haar collega's kwamen al bij mevrouw thuis om haar te ondersteunen met douchen. Inmiddels woont ze ruim een jaar op De Benring, waarvoor ze zich stiekem inschreef. Mevrouw: "Na het overlijden van mijn man woonde ik samen met een van mijn zoons op een grote boerderij. Mijn zoon zei altijd: 'Je hoeft voor mij niet weg, je kunt hier rustig blijven.' Maar ik dacht: ja, je kunt me nog meer vertellen, je weet maar nooit. Dadelijk krijg je een relatie en moet ik toch weg, dus ik heb me zonder dat hij het wist toch vast ingeschreven. Toen mijn zoon overleed, ben ik naar De Benring verhuisd. Ik wist al dat ik hier op den duur heen wilde en ging er daarom alvast elke donderdag koffie drinken. Hoewel de overgang vanaf de boerderij groot was, was het daardoor niet meer helemaal vreemd. Wat ook hielp, is dat ik een warm onthaal kreeg op De Benring. Ik voelde me direct welkom en thuis. Het bevalt me prima; het is hier heel fijn en ik ben echt op mijn plek."

Zo lang mogelijk actief en zelfstandig

"Ik doe altijd en graag mee aan de activiteiten op De Benring. Elke dag is er wel iets: creatieve middag, muziek van een band, filmmiddag, jeu de boules, bridgen, bingo, spelletjesmiddag, wandelen, soms een modeshow en op vrijdag samen naar de markt met de bus van Mens en Welzijn. Eén keer in de veertien dagen eten we gezamenlijk en helpen we met koken. Buiten de georganiseerde activiteiten om zoeken we elkaar ook op, bijvoorbeeld om samen Rummikub te spelen. Het is altijd actief en levendig, maar ook vrijblijvend in die zin dat je alles mag en niets hoeft.

Elke maandag ga ik naar stoelgym. Emilde en haar collega's hebben nu gezorgd dat ze me meteen daarna kunnen komen ondersteunen bij het douchen. Dat is heel goed geregeld." Emilde: "Wij vinden het ook belangrijk dat mevrouw in beweging blijft, juist ook om die zelfstandigheid te behouden. Op het douchen na doet mevrouw zo'n beetje alles zelf." Mevrouw: "Gelukkig wel, ja. Ik vind het heel fijn dat ik nog veel zelf kan. Zo lang ik het nog kan, doe ik het. En als het niet meer lukt, weet je dat hulp dichtbij is. Het is heel fijn dat er naar je omgekeken wordt."

Naoberschap ten top

Het omkijken naar elkaar gebeurt ook zeker onderling. Mevrouw: "Elke dag om 10:00 uur drinken we gezamenlijk koffie. Dat is altijd heel gezellig. Anders zit je ook maar alleen; nu hoor je de laatste nieuwtjes. Als er iemand jarig is, wordt er voor iedereen getrakteerd. Je leeft hier echt met elkaar mee. Als ik een keer niet ga en ik heb het niet aangegeven, komen mensen kijken of er iets aan de hand is. Er is hier ruimschoots naoberschap en dat geeft me een veilig gevoel. Als ik ziek ben, komen ze ook vragen of ik iets nodig heb. Andersom doe ik dat zelf ook. Het is een kleine moeite en zo kunnen we iets voor elkaar betekenen.

Ik rijd nog auto en als ik boodschappen ga doen, neem ik weleens iemand mee of ik neem boodschappen mee voor een ander. Dat kan ik nog, dus waarom zou ik dat dan niet doen? Het is niet alleen voor jezelf dat je nog autorijdt, een ander mens kan ook mee. Soms rijd ik naar mijn oude boerderij; die staat er nog. Ik ga ook naar familie toe, maar ik blijf tegenwoordig wel aan deze kant van de brug en IJssel. Als ik naar mijn broer wil die verder weg woont, neemt mijn zoon me mee."

Gemêleerd gezelschap

Naast de oudere bewoners, wonen op De Benring een aantal 55-plussers. Ook zijn er geregeld buurtbewoners met een andere culturele achtergrond die vrijwilligerswerk doen op De Benring. Op deze manier komt toch de hele wereld binnen én helpt iedereen elkaar op meerdere manieren. Mevrouw: "Sommige 55-plussers gaan mee wandelen of boodschappen doen. Ze helpen ook met de koffie en soms drinken ze een bakje mee. Dan leer je nieuwe dingen van elkaar. Dat is ook belangrijk, want anders blijf je altijd maar in je bubbel van ouderen zitten. Nu hoor je ook eens hoe een andere generatie erover denkt. Er zijn ook wat mensen uit bijvoorbeeld Oekraïne die in de wijk wonen en helpen met de koffie. Dat vinden we van beide kanten ook erg leuk. Sommigen gaan als ze vrij zijn weer even naar het land waar ze geboren zijn. Dan komen ze terug met alle verhalen van hoe het was. Zo leren we van hen over andere landen en culturen en andersom helpen wij ze met de Nederlandse taal. Zo blijf je bij van alles en nog wat betrokken."